Category

Det er dagen før dagen, og eg ser at folk stressar som besatt rundt meg på alle kantar. Er det smørkrisa som gjer dei sånn? Eller kan det ville, rådlause blikket, lommeboka i skjelvande hender og mumling av jôlesalmar ha heilt andre årsaker? Eg trur det er fordi det er jôl veldig snart. Før i tida hadde folk tid til å ha jôl. No har me visst ikkje det lenger.

Det Stavangerhistoriske bandet Mods er booka til Viking stadion den 9. juni neste år. Ein dato som for meg er heilag, som i fjor innehaldt Eagles, og som gjennom fleire år har skilta med store, internasjonale artistar. Det er ikkje utan grunn at me «kultursnobbar» ropar «gje oss litt mer» i desse dagar. Javisst har eg respekt for Mods.

Det er 12. desember. 12 dagar igjen til den store dagen. Eg skal ha munnleg eksamen om åtte timar. Eg har lest i lange banar, og følar meg trygg. Men eg får ikkje sove. Eg berre tenkjer. Ikkje på smørkrisa, eg tenkjer på verda vår, og korleis me kan gjere ho betre. Tenkjer på fredsprisvinnar Karman som kjem til Noreg – og som seier på riksdekkande nyheiter at me er ei ledestjerne for resten av verda.

  Det er snart 8. desember og eg ser det absurde i alt. Eg les til eksamen og vaskar innimellom, men allikevel klarar eg å irritere meg på at Trude Mostue påstår at me er bundne og knebla, styrt av janteloven og at Noreg som land og samfunn er totalt blotta for ytringsfridom, samtidig som ho lirer av seg ting som både er kontroversielle og totalt blotta for intelligens.

Det er 6. desember, og jolemusikken har for alvor gjort sitt inntog i hjernebarken hjå både meg og deg. I desember er me alle artistar. Ikkje berre det, men me er alle ekspertar på musikk. Bettan, Kyrkjebø, Nordstoga og andre halvkveda viser ljomar ut frå alle stader, det er så ein kan lure på om ein er heilt med. Me tenkar musikk i desember. Me pustar musikk i desember. Desember er musikk. Eller støy, om du vil.

I dag er det tredje desember. No byrjar pynten og adventsstakane å brygge opp til jolestemning hjå meg. Kjøkenet er magisk når det er advent og jol. Å kome inn på kjøkenet ein tidleg morgon i desember, og sjå adventsstakane lysa mot den mørkeblå himmelen utanfor. Å kjenne lukta av jolekaffien kjøpt på ein lokal butikk, og sjå pepperkakeboksane stå på kjøkenbenken, pynta med kvit bakgrunn og travle, små nissar.

Det er 2. desember i dag. Det er overgangen fra høst til vinter. Forandringene synes overalt. På bussen til universitetet om morgenen, for eksempel. Regn som plasker mot ruta, et tilfeldig sete å sitte på, det er mørkt lenge om morgenene nå. Alle sansene skjerpes i det man slenger seg ned med halvåpne øyne, og har en ny dag å se fram til. Den bussturen, fra Sola til UiS, om morgenen – er ubetalelig for meg.

Det er 1. desember i dag. Nå har vi en hel måned på oss til å skape nye minner og å videreføre de gamle.   Jeg, for min del, synes det er godt at butikkene begynte i midten av november med pynt og salg av julete ting. Da har jeg god tid å planlegge på, og en bred horisont med muligheter. Som den kontrollfriken jeg er, setter jeg pris på det.