Ung journalist i utrykningsmodus med Remington skrivemaskin i 1978. (Teikning: Roar Hagen)

- Vett du kor alle 17. mai-talarane er resten av året? Nå skal du få vita det. Dei jobbar som sjefar i Aftenbladet.

Ein gong i eit litt opphissa øyeblikk for mange år sidan, sa eg omtrent akkurat desse orda på eit møte i Aftenbladet. Då var det ein eller annan redaktør som hadde bestemt noko som var heilt umuligt å få utført i praksis.  Det har alltid vore så lett å sitja på soldekket på den svære båten og sola seg i glansen, mens me slavar må svetta som bekenglar på dørken i maskinen. Sikkert slik ennå.

På mandagskvelden var eg sterkt eksaltert. Forsøka mine på å trengja meg inn bak den digitale alterringen i det nye Aftenbladet hadde vore heilt forgjeves. Til slutt gjekk eg til sengs utan å ha greidd å fiksa opp i dette som skulle vera så lett viss ein var litt leken og lekker og i stand til å forstå ein bruksanvisning. At sjefar stadig er så totalt hinsides at dei kan lansera noko nytt som er halvferdig og ute av stand til å fungera i praksis, slo eg fast.

- Her er det berre å venta eit par dagar til dei verste bølgene har lagt seg. Så ringjer eg til ein av mine tidlegare, men framleis yrkesaktive kolleger i Aftenbladet. Dei ser sikkert nådig på ein gammal krok som ikkje lenger er i stand til å dressera internettet til å oppføra seg slik som dei unge greier.  I mellomtida får eg ta til takke med papiravisa. Forresten er det den som er interessant. Der står dødsannonsene, trøysta eg meg sjøl.

Johan Gutenberg fann opp boktrykkar-kunsten midt på 1400-talet. Viss han hadde komme gåande inn mellom typografane på setteriet i Aftenbladet tidleg på 1970-talet, ville han berre blitt forundra over ein ting: Det elektriske lyset. Elles var alt så godt som uendra sidan hans tid, er det blitt sagt.

Denne Remington-maskinen på 14 kilo har eg teke vare på. Kan bli bruk for den ein vakker dag når internettet kollapsar.

Blyet rådde stadig i Aftenbladet då eg steig inn der som sommarvikar i 1976. Men berre eit par månader seinare, gjekk den gamle tanta i Verksgata over til fotosats. Det var heilt tilfeldig at eg kom inn samtidig. Årsaka til at eg fekk tilgjenge til heilagdommen, var visstnok at redaktørane Jon Arnøy og Per Surnevik var på jakt etter ein kandidat som kunne overta som journalist på Saudakontoret. Vedkommande, ein mann sjølvsagt, måtte kunna begge målføre og vera kjend i Ryfylke. Eg blei prøvekjørt og testa. At eg blei funnen god nok, er eit bevis på at det ikkje berre var i den bibelske tida det har skjedd under.

PC var det ingen som hadde høyrt om i 1977. Ein og annan heldiggris hadde blitt utstyrt med elektrisk skrivemaskin. Dei fleste måtte trykka seg i veg på dei gamle Remington-maskinane. Når arket eller flakket var fullskrive, var det til å hala det opp av maskinen og leggja dei til sides. Når åndsverket var ferdig, sette ein forslag til tittel på eit nytt ark og lista seg ned i redaksjonssekretariatet og la manuskriptet i ei korg der alle manus skulle leverast til gjennomlesing. Deretter var det om å gjera å komma seg ut så fort som råd ut igjen før ein av haukane i sekretariatet hadde fått kasta seg over stoffet.

Ein gong hadde eg fått litt hjelp av ein kollega med ein artikkel. Han hadde retta litt i skriftstykket mitt med kulepenn. Etter at eg hadde levert, var eg ikkje rask nok ut av sekretariatet. – Eg ser NN sine kråketær i denne saka di, ropa ein av dei fæle veteranane etter meg. – Ja, han hjelpte meg litt, svara eg. – Når ein blind skal hjelpa ein blind, blir det ikkje rare hjelpa, sukka styggingen, svært nøgd med si eiga formulering.

Ingvar Molaug, journalist-veteranen som begynte sin karriere i Aftenbladet i dei harde 1930-åra, gjekk smilande rundt i gangane med blå blazer og tvers-over-sløyfa. På kontoret hadde han eit utstoppa ugle som hang og vakta over den gamle Remington-maskinen som han trufast produserte sitt stoff på. Han var ikkje mindre nådelaus ein gong då mitt navn kom på tale: – Laugalaen, han skrivemaskinisten, fnyste han. Han visste ikkje at eg hadde gått på skrivemaskinkurs hjå Margot Vanvik på Sand og beherska touch-metoden.

Dette skriv eg ikkje for å få sympati eller vekkja andre slags følelsar. Ettersom åra gjekk, har eg behandla mange yngre journalist-spirer minst like hardhendt. Avislivet hadde sine nådelause stunder.  Det verste av alt er at eg ikkje alltid klarer å la vera å flira når eg tenkjer tilbake på dei.

Diktafonen som var ein vidunderleg innretning i Aftenbladet i den gode tida. Me ute i distriktsbushen ringte til sentralbordet og bad om diktafonen. Då blei me sett vidare til kjekke damer med ordenssans, språksans og rasande fart på skrivemaskinen. Så les me opp frå uryddige notater våre halvferdige artiklar som ikkje blei så verst etter å ha blitt tasta ned av velpleide damehender, lesne og redigerte at skeptiske redaksjonssekretærar for til slutt å blitt omgjorde til fotosats av typografane.

Det gamle redaksjonelle  produksjonssystemet var utvikla omtrent til det fullkomne i Aftenbladet. Så kom datamaskinene og øydela alt. Digital, eg blir gal, var det siste eg tenkte før eg sovna inn på mandagskvelden.

Tysdag morgon ringte eg til ein av mine trufaste, yngre venner i Aftenbladet og klaga mi naud. Han stilte seg litt uforståande til at det kunne vera så vanskeleg å få tilgang til det nye Aftenbladet. Han lova å hjelpa meg ein gong over 17. mai dersom eg stadig var utestengt frå det nye gromme, Aftenbladet.

Det verste var at så tok eg fram pc’en min for å prøva nok ein gong på å få sving på elendigheta. Då viste det seg at strevet mitt dagen før, ikkje hadde vore forgjeves. Eg var innanfor. Aftenbladet hadde åpna alt for meg. Nå er alt på stell. Kva som har skjedd, veit eg ikkje.

Men ein ting vil eg presisera. Dette har ordna seg på tross av sjefane, ikkje på grunn av dei. Eg er djupt bekymra.

Ein gong skrivemaskinist. Alltid skrivemaskinist.

Ein gong i internettets barndom i Aftenbladet intervjua eg ei statue som viste seg å vera ein ung, vakker dame innsmurt i brun maling. Intervjuet danka ut alle gjeldande internett-rekordar i avisa.

Henry Ådland har drivhuset fullt av hageblomster, men plantesalget har vore elendig til nå i år. Omsetningen er berre 15 til 20 prosent av eit normalt år.

- Eg kan ikkje hugsa at det har vore ein så lang, kald og turr vinter og ein så sein og sur vår. Vanlegvis har me det svært hektisk akkurat nå. Folk kjem reisande for å kjøpa hageplanter av alle slags slag. Til nå i år ligg salget på toppen 15-20 prosent av det normale, fortel gartner Henry Ådland på Eidssund på Ombo. For to-tre dagar sidan såg han nysnøen låg i liane ovanom husa. Våren er nok to-tre veker forsinka.

1. mai pleier å vera ein stor salgsdag for Ådland. Men i år var vêret så surt at det nesten ikkje kom plantekjøparar til Ombo. Eidssund er ikkje akkurat verdens navle, men folk frå store deler av Ryfylke finn fram til gartneren som lever av å dyrka hageblomster, buskar og andre vekster og selja dei vidare. Her snakkar me om kortreiste planter. Dei er vaskekte Ombo-produkt.  I tillegg produserer han tomater frå mars til november.

Til nå i år er det ingen som har trassa forbodet mot å bada i Lauvåsvatnet.

- Folk likar seg ikkje i hagen når dei må gå i varmedress. Først når det blir sol og varme, blir folk opptekne av å pynta opp i hagen. Derfor håpar me på meir sommarslege temperaturar nå. Først når det blir 12-15 varmegrader, begynnar folk å røra på seg, seier Ådland.

Temperaturen i drivhuset er senka for å dempa planteveksten sidan kundene let venta på seg. Ådland trur mykje kan retta seg viss berre vêret ordnar seg. Det losnar sikkert i år også, meiner han.

- Kollegene mine som dyrkar blomster for videresalg til grossistar, har det mykje tøffare. Dei leverer varer som ingen kjøper. Då blir sesongen heilt øydelagt, seier 49-åringen som har dyrka hageblomster i alle år. Han er oppvaksen med det. Foreldra, Solveig og Helmer Ådland, dreiv også som gartnarar. Ungane har også vore med i arbeidet, men Henry har ikkje tru på dei vil blir gartnarar på Ombo.

Den spesielle vinteren har gjort mykje skade på plantane. Den langvarige kulden kombinert med sol og turke er heilt uvanleg. Folk har ikkje komme på at dei burde vatna. Dermed står mange vintergrøne planter brune og øydelagde nå. Ein del rhododendron kan likevel bergast ved å skjera dei godt ned.

I gjestehavna på Eidssund kan du velja og vraka mellom plassene nå.

- For all del. Eg er stadig optimist. Det må ein vera når ein arbeider med levande ting, både på Ombo og andre stader, seier Henry Ådland som har opptil fire-fem tilsette på det travlaste.

Me tok den lenge planlagde turen til Ombo i går. Sjøl om det var både surt og vasskaldt, var det berre å hoppa i bilen og ta ferja frå Hjelmeland til Ombo. Det var som ventande god plass på ferja. Viss det nokon gong har komme ei ferje full med bilar som skulle i land på den nest størst øya i fylket, vil eg gjerne vita dato, tidspunkt og årsak.

Sjølv om eg har sett Ombo gjennom heile mitt liv, er eg ikkje særleg godt kjende der. Nå hadde eg heilt gløymt ut at det er råd å kjøra to ulike vegar frå Skipavik  på Hjelmeland-sida til Eidssund på Finnøy-sida. Denne gongen følgde me skiltet til Eidssund. Skodda hang over fjell og åsar. Det låg restar av både snø og is langs vegkantane på det høgaste.  Me prioriterte ikkje å studera folk, hus og natur.

Men når det er så lett å stoppa og fotografera med mobiltelefonen, blei det ein del bilde av det.

Som ventande var det ingen som trassa badeforbodet i Lauvåsvatnet. Og i gjestehavna på Eidssund, ved den einaste butikken på heile Ombo, var det ikkje kommen ein einaste båtturist. Tomt og kaldt. Her kan det vera skikkeleg koseleg når det er sol og sommar.

Og trur du ikkje eg greidde å kjøra feil på veg tilbake over heia til Skipavik. Plutseleg sto me i eit gardstun på Atlatveit. Det var berre å snu. Men me oppdaga eit flott eldhus med flotte steinmurar i eit gardstun.

Berre 20 minutt tek det å kjøra frå Eidssund til Skipavik. Me hadde god tid. Ombo er mykje større enn dei fleste er klar over. Dei 300 fastbuande har god plass. Heile 58 kvadratkilometer. Og øya er delt mellom Hjelmeland og Finnøy.

Hadde me ikkje kjørt litt feil, hadde me ikkje oppdaga dette flotte eldhuset i stein på Atlatveit.

Med tape festa eg mobiltelefonen til frontruta. Hadde eg plassert ein stad på innredninga i bussen, ville eg sikkert greidd å visa den voldsomme vibrasjonen brusteinen i Kongsgata fører med seg.

- Politikarane her i distriktet vil avskaffa kollektivtrafikken, sa eit par NRK-folk som eg kjørte frå Sola til Konserthuset i samband med det store Spellemann-showet som blei avvikla her i Stavanger for ei tid sidan. Eg prøvde forsiktig å forsvara lokalpolitikarane.

Men nå har eg gitt opp. Etter at det viste seg politisk uråd å forbetra forholda for bussane som må skrangla seg gjennom Kongsgata dagen lang, er det bare å innsjå. Busspassasjerar, bussjåførar og bussar er totalt uinteressante for politikarane i Stavanger. Dei har veljarane sine i bilane som står i lange køar på Motorveien, i Kannik, på Forus og på vegane til og frå Tananger.

Brusteinen i Kongsgata var kanskje lagt av fagfolk i si tid. Men i dag er det forferdeleg ujamt. Her må det rettast opp. Eg forstår at busselskapet Boreal nå trugar med å senda bussane gjennom Bergjelandsgata for å spara både passasjerar, sjåførar og bussar for Kongsgate-torturen. Tidlegare er bussane fjerna frå dei meir sentrale deler av sentrum. Før stoppa mange bussar på plassen mellom Torget og Kongsgård. Der er dei for lengst fordrivne. Nå kan bussane også forsvinna frå Klubbgata.

Den forferdelege skranglinga i Kongsgata var det eg reagerte mest på då eg begynte som vikarsjåfør på Flybussen for to år sidan. Eg hadde aldri trudd det var så gale. For eit par dagar sidan klistra eg opp mobiltelefonen min på frontruta på bussen og filma turen frå Fiskepiren gjennom Kongsgata til Byterminalen. Når bussen startar, høyrer du at radioen står på i bussen. Når du kjem inn i Kongsgata blir alt berre støy og risting. Lyden blir jo dessverre mykje for svak. Det er ikkje all verden med lydopptak ein får til med ein mobiltelefon-opptakar. Eg la filmen på ut på Youtube. Derfrå fekk eg melding om at dei hadde oppdaga vibrasjon på vidoen min. Eg avslo høfleg å få dette ordna opp. Her er videoen:

- Middelalderbyen, sa Venstre sin alltid engasjerte Per A. Thorbjørnsen. Ein måtte ikkje røra brusteinen. Då tukla ein med Stavangers sjel, tydelegvis. Han snakka om brusteinane som om dei var hans eigne familiemedlemmer. Dei lunkne Høyre-folka kom diltande etter. Nå skal visst alt bli liggjande som før.

Eg må jo også få seia at NRK var altfor ukritiske då dei let Per A. Thorbjørnsen få breia seg på lokal-tv  om brustein og middelalderby utan å undersøka litt meir koss kvardagen er i bussane. Det blir ikkje mange journalist-prisar av å vera mikrofonstativ for lokale Venstre-politikarar.

Thorbjørnsen og mange av dei andre Stavanger-politikarane ventar stadig på Bybanen. Då skal det leggjast skinner i heile sentrum som det gjorde i middelalderen, altså.

Butikk-eigarar som legg ned i Stavanger sentrum, var eit viktig innslag i NRK Rogaland i dag. Folk kjem ikkje til sentrum lenger for å shoppa. Dei dreg andre plassar. Sentrum fortonar som stadig mindre attraktivt for folk.

Nei. Lat oss få middelalderen tilbake. Denne oljealderen er berre støy, kommers og sure pensjonistar.

Ha ein god dag!

«Rygerfonn» har vore fast, dagleg gjest i Vågen i Bergen dei siste sju åra. Den har nå fått 10 nye år i Rosendal-ruta.

Stavanger-rederiet Norled og Sjernarøy-rederiet L. Rødne og Sønnner har nå gjort omtrent reint bord i Hordaland og sopa inn det som finst av hurtigbåt-kontrakter i vårt nabofylke. Kontraktane gjeld frå kommande årsskifte.

Skyss, Hordalands svar på Kolumbus, har nyleg tildelt to kontrakter til Norled. Dette gjeld hurtigbåt-rutene i Sunnhordland. Norled skal driva hurtigbåtane mellom Bergen og kommunane i den sørlege delen av fylket. Lokalbåtruta for Austevoll inngår også i denne kontrakten som gjeld for 10 år pluss opsjonar på to gonger to år.

Nordled-sjef Ivan Fossan gledar seg over to nye hurtigbåt-kontrakter i Hordaland.

Norled har også stukke av med ei ny og spennande pendlarrute mellom Bergen og Nordhordland. Innfartsvegen inn til Bergen over Nordhordlandsbrua har svært mykje trafikk med lange køar både morgon og kveld.  Nå startar ein hurtigbåtrute mellom Knarvik i Lindås og Bergen sentrum for å avlasta innfartsvegen. Hurtigbåten vil bruka 20 minutt på turen og vil derfor bli eit godt alternativ til dei som ikkje likar å sitja i bilkø fram og tilbake til byen kvar dag. Båten skal gå tre turar morgon og kveld. Denne kontrakten er på seks år med opsjonar på to gonger fire år.

Administrerande direktør i Norled, Ivan Fossan, seier at denne ruta har mange likhetstrekk med hurtigbåtruta mellom Hommersåk og Stavanger.

Norled har to nye hurtigbåtar under bygging hos Brødrene Aa i Hyen. Desse skal gå inn i rutene i Hordaland.

Som om ikkje dette var nok. Gulen Skyssbåtservice med base i Eivindvik i Gulen kommune i Sogn og Fjordane fekk tildelt ein annan Skyss-kontrakt. Dette gjeld Espevær-ruta i Sunnhordland og Hernar-ruta ute i Øygarden nordvest for Bergen. Her hadde Norled også levert eit tilbod utan å nå fram. Nå har Norled klaga på denne avgjerda. Dermed er det ennå ikkje klart kor denne kontrakten landar til slutt.

L. Rødne og Sønner har også klort seg skikkeleg fast i Hordaland. På sjuande året går hurtigbåten «Rygerfonn» i ruta mellom Rosendal og Bergen. Nå har rederiet fått kontrakt på denne ruta i ti nye år. «Rygerfonn» har plass til 114 passasjerar. Nå skal den forlengast og får etter ombygginga plass til 145 passasjerar. Hurtigbåtruta går frå Rosendal til Os og Flesland før den er framme i Bergen.

- Rosendal-ruta har hatt ei positivi utvikling. Fyrste året var det 25.000 passasjerar på denne ruta. I fjor var det 45.000 passasjerar, fortel Lars Andre Rødne, dagleg leiar i L. Rødne og Sønner.

Rødne-rederiet har også fått hurtigbåtruta mellom Os og Tysnes i Sunnhordland. Dette er ei skule- og pendlarrute med tre rundturar både morgon og kveld mellom Bruntveit, Våge og Os.  Her blir den ti år gamle «Rygerkatt» sett inn. Den har gått i Ryfylkefjordane til nå.

- Frå årsskiftet vil me ha i alt seks båtar i drift i Hordaland. I tillegg til desse hurtigbåtane har me to ambulansebåtar i fylket og har  overteke sightseeing-båten «White Lady» i Bergen, seier Lars Andre Rødne.

«Rygerkatt» blir sett inn i ruta mellom Tysnes og Os frå årsskiftet.

Bussen sto sentralt i min barndom. Midt på dagen sto den ute, 10 meter frå barndomsheimen. Om natta var den plassert i garasjen på andre sida av veien. Bildet har feil fargar. Bussen var grå med ei raud stripe på sida.

- Du skal ikkje bli buss-sjåfør. Når du blir større, skal du komma deg ut og gå på skular og få deg ein skikkelige jobb, sa far min, ganske bestemt. Akkurat som ikkje buss-sjåfør var ein skikkelige jobb. Det sat ganske langt inne for ein guttunge å forstå det.

Før var det snakk om arv og miljø. Kaffor blei folk som dei blei? Hadde dei arva dette eller var det oppvekstmiljøet som forma dei. Nå går det i gener. Finst det sjåfør-gener? I så tilfelle har det vore mykje av dei i vår familie. Far min var sjåfør, fleire onklar, to brør, kona, ein son og ein haug med søskenbarn. Låg det i blodet, genene eller var det miljøet?

Eg dilta etter far min og eg fekk vera med han i bussen av og til. Viss han var i ekstra godt humør og bussen var tom for passasjerar, fekk eg stå på sida av han og halda rattet og styra bussen mens han tok seg av pedaler og girstong. Klart eg ville bli buss-sjåfør. Eg ville overta den gamle Chevrolet-bussen og kjøra vidare den dagen far min var for gammal. Det gjekk vel ikkje heilt etter planane, verken for far min eller meg.

Min fyrste skuledag i august 1956. Eg står heilt til høgre. Frå venstre: Min bror Dag, nabogutten Tore og søsenbarn Magne. Alle fire kom til å kjøra både buss og lastebil då dei blei større. Men dei andre tre kjørte svære anleggsmaskiner i tillegg. Eg satsa på skrivemaskinen.

I slekta mi er det mange som har kjørt både buss, lastebil og andre kjøregreier. Det starta med at eldste bror til far min, Jone, kjøpte bil og begynte å kjøra drosje med base heime på garden på Laugaland. Han døde tidleg og då var det broren Andres som overtok drosjebilen og seinare kjøpte han seg buss og dreiv rutekjøring mellom Laugaland og Hjelmeland. Andres overtok garden og overlet kjøringa til far min. Andres hadde seldt bussen til Jøsenfjord Rutelag mot at han fekk fast sjåførjobb med styrmannsbetaling. Far min kjørte vidare i mange år. Heilt til han var pensjonist. Seinare blei busselskapet heitande Ryfylkeveiens billag. Dette blei oppkjøpt av Østerhus bilruter i Strand som etterkvart forsvann inn i det som i dag heiter Boreal Transport.

Bernhard Laugaland og far min med drosjebil lasta med ski. Truleg far min som skulle kjøra påsketuristar til Fundingsland. Tydeleg stas å blir fotografert med bilen.

Far min blei sjåfør fordi han tykte det var stas å kjøra bil. Han kunne gått på skular sjøl, hadde han vore interessert. Ein eldre bror fekk skula seg og enda som advokat i byen.

Dei fleste dagane var far min tidleg oppe og kjørte folk som skulle reisa med båten til byen om morgonen frå Hjelmelandsvågen. Av og til kjørte han vidare mot Fister og samla opp fleire byreisarar og leverte dei til den same rutebåten som også var innom Fisterkaien på veg mot byen. Så returnerte han til Laugaland og parkerte bussen rett utanfor huset der me budde. På 1950-talet fanst det knapt andre kjøretøy enn bussen i heile dalen der me vaks opp. Utan at me kanskje var heilt klar over det, blei jo ‘an far førebildet vårt. Me og ville bli sjåførar.

Alle reiste med bussen og far min kjente alle. Det var status å vera bussjåføren i bygda.

Far min i ein av Scania-bussane som han kjørte i siste delen av karrieren sin i Ryfylkeveieens billag.

Chevroleten var av førkrigsmodell og hadde bensinmotor. Bak kom det ut to eksosrøyr. Det eine var tetta med ein metallspuns. Når vinteren kom, blei dette spunset flytta over til det andre eksosrøyret. Dermed blei eksosen leda gjennom røyret som gjekk under passasjerseta inne i bussen. Eksosen varma opp røyret som dermed avga litt varme til å lunka passasjerarane på. Eg meiner å hugsa at det va eit mindre varemapparat framme også som avga litt varme framme ved sjåføren.

Far min hadde meir enn passasjerane å ta seg av. Posten, for eksempel. All post, frå Amerika-breva til dei daglege avisene, gjekk med bussen frå Hjelmelandsvågen til postkassane som sto plassert langs ruta innover til Laugaland. Som oftast var postkassen spikra fast i melkerampen. Posthylla i  bussen med ni hål for posten som skulle fordelast på dei ni postkassane langs ruta, heng i dag heime hjå meg. Ni hål for Kvame, Steinsland, Fevoll, Einervoll, Gåsdalen, Heglandsånå, Hetland, Breilandslenninga og Breiland. Mange gonger var eg med og sprang ut med posten. Viktig jobb, omtrent som grindagutt eller spannalempar på melkebilen.

Posten til Laugaland kom også med bussen. Faster mi bestyrte Laugaland brevhus og telefonstasjonen for Vormedal i Ryfylke. Når bussen stoppa i krossen på Laugaland, babba far min kraftig. Dermed kom faster mi tanspringande ned til bussen for å henta postsekken. 20 minutt seinare var dagens post og aviser klart til utdeling.

Når revane gjekk i saksa i liane, kom revejegrane til vegen og venta på bussen. Far min fekk oppdraget med å levera reveskrotten på lensmannskontoret og heva skotpremien.  På gardane på Fjellet, skulekretsen mellom Hjelmeland og Vormedalen, hadde dei ikkje straum. Parafinen som blei brukt til å lysa opp i stovene, gjekk med bussen til Fjellet.

Frå 1960 blei rasjoneringa på personbilar oppheva. Folk som hadde råd, skaffa seg førarkort og kjøpte seg folkevogner. Då gjekk det mot slutten for storhetstida for bussen.  Nokre år seinare overtok landpostbuda post og aviser som far hadde hatt med seg bussen. Passasjertalet gjekk sakte, men sikkert ned på bussen.Til slutt var det full omstilling. Skuleomlegginga førte til at dei tidlegare rutebussane for det meste kjørte skuleungar. Folk som fremdeles hadde bruk for bussen, måtte reisa når skulebussen gjekk. Slik blei det. Far min kjørte meste skulebuss dei siste åra før han blei pensjonist rundt 1980.

Dette bildet tok min tidlegare Aftenblad-kollega Hilde Moi då ho reiste med meg på flybussen rett etter at eg slutta i Aftenbladet. Mon tru om far min ville vore stolt av å sjå meg som flybuss-sjåfør.

Sjøl om far min ikkje ville at sønnene skulle bli bussjåførar som han, var det ikkje vanskeleg å få hjelp til å læra å kjøra buss. Scania-bussen som han kjørte med rundt 1970, blei reine skulevogna. Me var tre brør, alle fekk seg bussertifikat etterkvart som me blei gamle nok. To somrar kjørte eg i feriane med grå bussar med ei raud stripe langs sida. Seinare dreiv eg og studerte og kjørte gule bussar i Bergen. I dag skal det kosta 130.000 kroner å skaffa seg førarkort for buss. Det var atskillig billegare i mi tid. Eg la kanskje ut 130 kroner på det i 1970.

Forresten har kona mi  og den eine sonen min også kjørt buss i periodar.

Eg gjorde som far min sa. Gjekk på skular og fekk meg skikkelige jobb i byen, journalist i Aftenbla. Veit du kva dei sa der. -Betre å vera i avis, enn i arbeidslivet!

Interessa for bussar og busskjøring har eg hatt med meg sidan barndommen. Nå er eg pensjonist og kjøre buss når det passar. Tippar at far min hadde likt det viss han hadde sett ned på jorda frå eit hål i himmelen og oppdaga at eg kom durande i ein flybuss.

I Talgje-krysset nede i Finnfast-tunnelen har mange bilistar mista førarkortet dei siste tre åra.

Ukjende Finnøy-turistar og folk som blir sende til Finnøy kommune på tilfeldige jobb-oppdrag blir robba for millionar i fotoboksane i Finnfast-tunnellen kvart år. I fjor blei det betalt inn i nesten 3 millionar kroner i fartsbøter av bilistar som vart tekne i Finnfast.

Finnøy-lensmannen seier at det store fleirtalet av fartsovertredarane er folk som aldri har kjørt bil til Finnøy før. Resten er fastbuande øybuar som har gløymt seg ut og kjørt for fort i 60-sonen nede i Talgje-krysset der armen til øya Talgje tek av. Bilistar av «råkjørartypen» blir så godt som aldri tekne i fotoboksane i Finnfast. Dei er lokalkjende som veit kor dei må passa seg for å kjøra for fort. Dette er nummeret før å driva bakholdsangrep på naive, framande folk i ein tunnel der dei aldri har vore før.

- Eg er åpen for å diskutera plasseringa av fotoboksane i Talgje-krysset, seier lensmann Edvin Gard.

- Mange i Finnøy kommune er opptekne av plasseringa av fotoboksane ned i tunnelen. Mange meiner at fotoboksane i Talgjekrysset er feil plassert. Som lensmann er eg åpen for å diskutera om plasseringa av fotoboksane er optimal, seier lensmann Edvin Gard i Finnøy.

Finnøy-ordførar Gro Skartveit (v) har ikkje så vondt av at bilistane får fartsbøter. Men ho er bekymra for om tryggleiken er god nok i Finnfast når det blir tatt så mange for å kjøra fortare enn fartsgrensa i tunnellen. Ho meiner at det bør vurderast nye tiltak som får bilistane til å senka farten.

- Ingen har teke opp fotoboks-problematikken med meg, seier ordførar Gro Skartveit.

- Men det er ingen i kommunen  som har teke kontakt med meg og presentert dette som eit problem som politikarane må ta tak i, seier ordførar Skartveit.

Den 5685 meter lange Finnfast-tunnelen mellom Rennesøy og Finnøy er heilt spesiell på grunn av krysset der den 1467 meter lange tunnelarmen opp til Talgje nede i botnen. Ved dette krysset er fartgrensa redusert til 60 kilometer i timen. Dette er gjort for å redusera risikoen for kollisjonar mellom bilar på veg til og frå Finnøy og bilar som kjem ut frå Talgjetunnellen. Det er sett opp fleire fotoboksar for å overvåka bilistane. Både der det er 80-sone og der farten er redusert til 60.

Det virkar jo som om det er fremmande folk som bryt fartsgrensa. Dei som er så uvant med å kjøra i tunnelen at dei overser trafikkskilta. – Turen til Finnøy var fin, men den kosta meg 5000 kroner i fartsbot, er ei herme som har gått igjen på øyane dei siste åra.

Andelen av fartsovertrederar er betydeleg større i den fotoboks-overvaka 60-sonen i Finnfast enn på andre strekningar med fotoboks i Rogaland politidistrikt. Slik har det vore sidan Finnfast blei åpna i 2009 og denne tendensen held seg også dei tre første månadene i år.

Viss føremålet med desse fotoboksane er å gjera dette krysset så sikkert som råd, er det all grunn til å setja inn ytterlegare tiltak i denne sonen slik at fleire bilistar kjører seinare her. Eit trafikklys kunne vore eit tiltak, men Statens Vegvesen har heilt sikkert fleire ting dei kan føreta seg. Målet må vera å redusera både fart og talet på fartsbøter. Då går også ulukkesrisikoen ned i dette krysset.

Tabellen viser kor mykje pengar som kom inn til statskassen i form av fartsbøter frå fotoboksane i Rogaland politidistrikt og kor mange bilar som passert boksane mens dei har vore i drift dei tre første månadene i år.

Førarkorta ryk oftare i Finnfast.  Fotoboks-statistikken for dei tre første månadane i 2013 viser at  10 bilistar har til nå i år mista førarkortet for å ha kjørt for fort forbi fotoboksane i Rogaland politidistrikt. Fire av desse var Finnfast-bilistar.

Totalt blei 5. 274.171 kjøretøy registrerte i fotoboksane i politidistriktet.  Dei 79722 Finnfastbilistane utgjer dermed 1,5 prosent av dei kontrollerte bilane, men betalar 10 prosent av bøtene.

I Finnfast blei det registrert 330 fartsovertredelsar i dei tre første månadene. 79722 bilar har passert fotoboksane mens dei har vore i drift. 0,41 prosent av bilane kjørte dermed for fort.

Dei tradisjonelle fotoboksane i Rogaland politidistrikt kontrollerte 5.041.361 kjørety i dei tre første månadene i år. 3158 kjørte for fort. Dette er 0,06 prosent av alle kontrollerte bilar.

I det same tidsrommet er det skreve ut fartsbøter på tilsaman 353.400 kroner i denne tunnelen. Dette er nokså nøyaktig 10 prosent av det samla beløpet som blir innkrevd for alle fotoboksar i dette politidistriktet.

I Rennfast blei det utskreve fartsbøter på tilsaman 506.000 kroner i dei tre første månadene i år. 438 bilar av 749.249 kontrollerte kjørety, heldt for høg fart.

Bare 63 bilar av i alt 232.832 kontrollerte blei tekne av fotoboksane som driv gjennomsnittsmåling i Byfjordtunnellen frå Randaberg til botnen av Byfjorden. Dette betyr at 0,027 prosent av bilistane braut fartsgrensa på denne vegstrekninga. Etter at ein starta med gjennomsnittsmålinga på denne delen av Byfjord-tunnellen er talet på fartssyndarar gått dramatisk ned.

Til orientering: Denne bloggaren har ingen tilknytning til Finnøy og har i liten grad kjørt i Finnfast-tunnelen. Eg har heller ikkje fått fartsbøter der. Men eg har alltid følt omsorg for folk frå Finnøy, Fogn og Talgje.

God helg til alle.

Etter at dei nye fotoboksane som måler gjennomsnittsfarten blei tekne i bruk i Byfjord-tunnellen, har farten gått ned

Rennfast-bilistane har senka farten og talet på fartsbøter har gått drastisk ned i tunnellen under Byfjorden.

Dei nye fotoboksane i Byfjordtunnelen har ført til at bilistane som kjører gjennom den undersjøiske tunnelen har mykje større respekt for den fastsette fartsgrensa enn tidlegare. Dette viser tala frå den automatiske fartskontrollen frå Rogaland politidistrikt i 2012.

I juli i fjor var to dei nye fotoboksane på plass på E 39 i Byfjordtunnelen. Dei måler gjennomsnittsfarten på bilane som kjem i nordgåande retning, frå dei kjører inn i tunnelen på Stavanger-sida og til dei er heilt nede i botnen av tunnelen. Dette er ein strekning på omlag 2,5 kilometer. Her er fartsgrensa 80 kilometer i timen. Av 697 064 kontrollerte kjøretøy var det berre 114 bilar som kjørte fortare enn fartsgrensa. Dette vil seia at berre 0,016 prosent av bilane kjørte fortare enn det som var lovleg.

Dei to  gamle fotoboksane som berre kontrollerer farten på eit punkt ved kvar boks, registrerte 270 bilar av 155 588 kontrollerte bilar som braut fartsgrensa på den same strekninga før sommarferien i fjor. Fartssyndarane utgjorde her 0,17 prosent av bilførarane. Dette vil seia at det 10 ganger så mange blei tekne med for høg fart med den konvensjonelle typen fotoboksar.

- Gledeleg at Rennfast-farten går ned, seier ordførar Dagny Sunnanå Hausken som har teke mot fire lam til nå i år.

Ei forklaring på at bilførarane er blitt meir disiplinerte og observante på fartsgrensa, kan vera at dei aller fleste merkar at det blinkar idet dei passerer den første fotoboksen på veg ned under Byfjorden. Dermed held dei seg i skinnet og passar på at dei ikkje kjører for fort nedover i tunnellen.

Ifølge statistikken for dei  automatiske fartskontrollane i Rogaland politidistrikt blei det utskreve 222 forenkla forelegg på tilsaman 903.900 kroner i Byfjordtunnelen i heile fjor. 952.652 kjørety blei kontrollerte. I 2011 blei det teke inn over 2, 1 millionar kroner i fartsbøter på den same strekninga. Ein del av nedgangen må skuldast at fotoboksane ikkje har vore like mykje i drift i 2012 som i 2011.

Den andre tunnellen i Rennfast, Mastrafjordtunnellen, har heller ikkje vore så innbringande for statskassen i 2012 som i 2011. 607 forenkla forelegg på  1,5 millionar kroner i fjor mot 950 på tilsaman 2,3 millionar kroner i 2011. Også her har fotoboksane vore meir ute av drift i fjor. I 2011 blei det kontrollert 1,8 millionar kjørety mot 1,3 i 2012. Men bilistane har ser ikkje ut til å ha endra respekten sin for fartsgrensa under Mastrafjorden. Fotoboksane i Mastrafjordtunnelen registrerte at 0,094 prosent av bilane braut fartsgrensa i 2011. Talet var  0,097 i 2012.

Ordføraren i Rennesøy, Dagny Sunnanå Hausken, meiner det er gledeleg både at farten i Rennfast-tunnelane er redusert og at det blir færre fartsbøter. Dette gjer det tryggare å ferdast i på vegane i kommunen. Sjølv har ho blitt teken ein gong for å ha kjørt for fort i Mastrafjord-tunnelen. Årsaka til at det gjekk litt for fort, skuldar ho på at ho blei distrahert av eit varsellys på dashbordet i bilen.

- Dette skjedde for fleire år sidan. Eg fekk 2600 kroner i fartsbot. Men i år har eg fått fire lam til nå. Det er mykje kjekkare å snakk om, seier Rennesøy-ordføraren.

Ifølge statistikken registrerte fotoboksane i Sør-Rogaland 18.102.507 passerande kjørety i 2012. Av desse kjørte 12.518 raskare enn den fastsette fartsgrensa. Dette resulterte i 13,8 millionar kroner i fartsbøter.

Øyvind Hebnes blei riven med av eit innslag i NRK Rogaland. Dermed kjørte han for fort i Finnfast. Det kosta han 6500 kroner. (Fotomontasje: Tor Pedersen)

Finnfast-bilistane punga ut med 3 millionar kroner i fartsbøter i fjor.  Pengane susar inn i statskassen i like stor fart i år. Finnøy-kjendisen Øyvind Hebnes, tidlegare eigar av Øyposten og tidlegare Senterparti-leiar har nyleg punga ut med 6500 kroner i bot for å ha kjørt 83 kilomteter i timen i 60-sonen nede i Finnfast-tunnelen.

- Eg sat og høyrte på NRK-lokalen og gløymte meg heilt ut. Temaet som blei omsnakka der, interesserte meg. Dermed kom eg ikkje på å redusera farten. Fyrste då eg merka det blinka, fekk eg mistanke om at det kanskje hadde gått litt for fort, seier Øyvind Hebnes som hadde mista lappen dersom han hadde kjørt 3 kilometer fortare. Dette er andre gongen Hebnes er registrert med for stor fart i 60-sonen i Finnfast. For eit par år sidan heldt han 72 kilometer i timen forbi fotoboksen. Då fekk han 3800 kroner i bot.

- Eg er den som har kjørt fortast i Finnfast utan å bli teken, hevdar Stephan Dickinson, skipsredar, bonde og aviseigar på Finnøy.

Fotoboks-rapporten for 2012 frå Stavanger politidistrikt er interessant lesnad. 29 bilistar på veg gjenn0m Finnfast frå Rennesøy til Finnøy mista lappen etter å ha kjørt for fort i 60-sonen nede i tunnelkrysset der tunnelarmen til Talgje tek av.  841 bilistar har fått forenkla førelegg på den same korte tunnelstrekninga. Denne fotoboksen sørga for 2,245 millionar kroner til statskassen.  Ingen andre fotoboksar i Rogaland politidistrikt har vore så innbringande for staten. Nærast er fotoboksen på Revheimsvegen i retning frå Stavanger mot Revheim kirke. Der kom det inn 2,23 millionar kroner i fjor.

Totalt blei det skrive ut bøter og forenkla forelegg i Finnfast for 2,989 millionar kroner. Det blei skrive ut 1173 forenkla forelegg og beslaglagt 33 førarkort. 183 069 kjørtety blei kontrollerte.

Totalt kom det inn over 13 millionar kroner i fartsbøter frå fotoboksane i Rogaland politidistrikt.

Finnfast-tunnellen er heilt spesiell med 60-sonen nede i tunnellen. Årsaka er Talgje-krysset.  Men tunnelen er godt merka med skilt, og det er godt lys. Likevel gløymer folk seg ut og kjører for fort.

Politioverbetjent Rune Svensen, sjef for trafikkseksjonen ved Stavanger politistasjon seier at det er ein svært liten del av bilistane som kjører for fort. Finnfast 2, fotoboksen i 60-sonen i Talgjekrysset, har det høgaste talet på fastsoverskridingar, men den er likevel under 1 prosent som har for stor fart.

- 94 315 kjørety passerte denne fotoboksen på dei tidspunkta då den var aktiv. 1130 overtredelsar blei registrert. Av dei fekk 876 ein reaksjon. Dei restarande var for det meste utrykningskjørety, brannbilar, politibilar og ambulansar, opplyser politioverbetjent Svensen.

Politiet tek førarkortet når du blir teken i å kjøra 26 kilometer over fartsgrensa i 60-sonen. Frå 70-sone og ved høgare fartsgrenser  ryk førarkortet med 36 kilometer høgare fart enn fartsgrensa. Vanlegvis blir du fotgjengar i tre månader då.

Folk i Finnøy kommune er som ventande opptekne av desse fotoboksane og folka som blir tekne med for høg fart. Eg har teke ein telefonrunde og snakka med folk som eg kjenner frå før.

Mor Finnfast, Jorunn Strand Vestbø, er ikkje teken for råkjøring i Finnfast. Ho brukar som oftast hurtigbåt når ho skal ut å reisa.

- Eg har aldri blitt tatt med stor fart i Finnfast. Men eg er den som har kjørt fortast i tunnellen utan å bli tatt, seier Stephan Dickinson, nåverande eigar av lokalavisa Øyposten.

- Kan eg sitera det på det?

- Sjølvsagt, svarar aviseigaren som også er bonde, skipsredar, eiendomsinvestor og entreprenør.

Jorunn Strand Vestbø, tidlegare mangeårige ordførar i kommunen, blir av mange kalla Mor Finnfast. Har ho fått mange fartsbøter?

- Ingen. Eg kjører sjeldan bil i Finnfast. Som finnøybu er eg oppteken av at me skal bruka hurtigbåten når me skal ut å reisa. Me må sørga for å halda passasjertalet  oppe på desse rutene som sørger for et godt rutetilbod til alle øyane i kommunen, seier Jorunn Strand Vestbø.

Finnøy-politikar Ottar Sandanger er teken ein gong i fotoboksen i 60-sona i Finnfast.

Finnøypolitikkenens Knoll og Tott, varaordførar Jon Olav Runestad og arbeiderparti-politikar Ottar Sandanger, begge frå Fogn, har sikkert sine meritter i trafikken.

Eg ringer:

- Ein gong er eg teken i 60-sonen i Finnfast. Då fekk eg ei bot på 1600 kroner, svarar Ottar Sandanger.

- Kva med varaordføraren?

- Nei, han er aldri teken med for høg fart i Finnfast. Men han er teken ein gong for å snakka i mobiltelefon medan han kjørte bil, seier Sandanger.

Forgjeves har eg prøvd å få ein kommentar frå Finnøy-ordførar Gro Skartveit. Det viser seg at ho for tida er på ferie i Afrika. Då eg ringde henne, var ho så langt inne i jungelen at ho ikkje høyrte sine eigen mobiltelefon ein gong.

God helg og pass deg for fotoboksane!

Då Jonny Nilsson herja med norske skøyte-ikon og sportsinteresserte nordmenn, var det straumlaust på Laugaland. På bildet har han fått Oscar-statuetten i 1962.

Då Jonny Nilsson ydmyka dei norske skøyte-ikona og heile det norske folk på søndagsmorgonen 24. februar 1963 i Karuizawa i Japan og blei verdensmeister på skøyter, sat eg på Laugaland og småfraus og høyrte radio i bussen som faren min kjørte rundt med til dagleg. Det fanst ikkje straum å oppdriva på Laugaland så langt utpå den vinteren. Alt disponibelt vatn var tappa ut eller frose til istappar. Kraftverket sto stille.

Ein 20-årig, omtrent ukjent svenske valsa rundt med Knut Johannesen, Per Ivar Moe, Fred A. Maier, Per Ivar Moe og Nils Aanes. I ein aldeles håplaus stil skeina denne tynne svensken rundt på skøytebanen og sette verdensrekordar både på 5000 og 10.000 meter.

Tidsforskjellen mellom Japan og Norge var utruleg stor. Då eg kom småfrysande tilbake frå bussen der nordmennene var detroniserte midt på dagen i Japan, sto mor mi på kjøkkenet i halvmørket og kokte kaffi på primus. Middag i Japan er frokost på Laugaland.

Den norske skøyte-æra var knust og straumløysa denne grus0mme vinteren hadde skubba dei relativt få husstandande på  Laugaland mange hakk nedover på sivilisasjonsstigen. Her budde det folk som i årevis hadde sett på seg sjøl som langt framkomne både kulturelt og teknologisk. Nå var det slutt både for fjernsyn og mjølkemaskin. Gammaldagse hjelperåder måtte tas i bruk. Folk levde på fjellgard-vis.

Boka av forfattaren Paul Auster gjorde meg nesten elektrisk for ei stund.

Assosiasjonane har drive meg til tastaturet. Eg må klara opp i toppetasjen. Det begynte ein fredagskveld med Skavlan på TV her i vinter. Der såg eg den vidgjetne amerikanske forfattaren Paul Auster. Ikkje eit ord hadde eg lese av han til då. – Ei skam. Dette må eg ordna opp i, sa eg til meg sjøl. Veka etterpå sat eg med tre Paul Auster-bøker. Det var berre til å begynna med lesinga.

På ein eller annan plass i boka sto det om krigen mellom Thomas Alva Edison (glødelampens far) og George Westinghouse. Dette var eit opprivande oppgjer mellom to amerikanske gigantar, viser det seg. Sjauen mellom diverse internett-oppfinnarar var berre for jenteslåssing å rekna saman med striden som rasa på  1800-talet.  Dette var heilt ukjent for meg. Edison gjekk inn for likestraum (DC) medan George Westinghouse satsa alt på vekselsstraum (AC).

Straum har eg alltid vore oppteken av. Men eg har aldri forstått ein skit av korleis det virkar utover at det er ein dynamo eller aggregat som må sviva for at det skal bli straum.

På Laugaland hadde bøndene eige kraftverk. Det leverte 220 volts straum når det sveiv. Normalt gjorde verket nettopp det. Men av og til kom det ein overhendig austavind og tok knekken på ein straumstolpe. Då gjekk straumen. Eigarane rykte ut og erstatta den havarerte stolpen med eit furu-tre som blei skore ned, kvista og barka utstyrt med dei naudsynte isolatorane for å fungera. Av og til var det andre slags driftsproblem på verket. Eg hugsar mørke haustkveldar då lyspærene hang som appelsiner under taket før dei slokna heilt. Stearinlysa måtte plukkast fram og laga julestemning heilt utanom vanleg tidsrekning.

Kalde, lange vintrar var også ei påkjenning for den lokale straumprodusenten. Frosten førte til at turbinvatnet minka. Spenninga gjekk ned. Ein vinter blei far min så skeptisk til straumforsyninga, at han samla saman mannfolk nok til bera fryseboksen vår frå sin faste plass i kjellaren og opp i bussen. Så kjørte han fryseboksen til Ragnvald Wigestrand sin landhandel i Askvik. Der var det stabil Lyse-straum som kunne halda fryseboksen stabilt kald. – Der står fryseboksen vår, sa me når me sat i bussen og passerte butikken som låg tett i vegen mellom Hjelmeland og Årdal. Frostboksen sto på ein framtredande plass midt i forretningen.

Vinteren 1963 – 1964 blei ekstra hard for oss i dei marginale fjordstrøk. Spenninga på straumen vår dalte faretruande. Lyset i huset minna mest om måneskinn. Men folk visste råd. Dei reiste til byen og kjøpte såkalte Stavanger-pærer. På den tida opererte lysverket i Stavanger med 110 volts spenning. Måneskinnet på Laugaland blei forvandla til  klart lys med Stavanger-pærer. Men til slutt måtte by-pærene også gi tapt. Då var det Jonny Nilsson slo til.

Nå er det 50 år sidan. Det gamle kraftverket på Laugaland var stadig i bruk i fleire år etter Kariuzawa, men omsider kom Lyse-straumen fram til Laugaland også. Samkjøring blei det kaldt, trur eg. I dag er det gamle kraftverk-huset sett i stand og nytt maskineri på innsida produserer straum som går ut på nettet til alle straumabonnentar. Kanskje er det straumen derfrå som driv pc-en din nå.

Alt ein plutseleg kjem på når ein begynnar å lesa bøker. Nå skal eg lesa meg ferdig, utan å hefta meg meir vekk. Hei, Paul Auster, kor var du henne? Eg må lesa ut den boka di.

Gustav Tveit med den svære torsken som vog 17,5 kilo. (Foto: Einar Helland)

Fredag morgon klokka seks drog Gustav Tveit og Einar Helland frå Vikevåg på Rennesøy utover Mastrafjorden med Gustav sin nye, fine sportsfiskarbåt. Det var ikkje skikkeleg lyst ein gong, men ein nydeleg morgon med litt kald austavind.

På nordsida av Rennesøy, i kanten av Boknafjorden, gjekk pilkane i sjøen. Gustav Tveit er best kjent som smeden på Rennesøy. Nå driv han og prøver seg som pensjonist innimellom når dagane er fine og fisken kan vera i fjorden. I går hadde han invitert med seg den utflytta rennesøybuen, Einar Helland, på fisketur. Einar bur på Klepp og arbeider i Klepp kommune. Han går mest rundt på Jæren og lengtar til si barndoms øy og gledar seg til å vera der omtrent heile tida når han får alderstrygd.

- Me såg etter sildadottar på ekkoloddet. Dei såg ut som ballar på loddet. Dei sto på djupner mellom 40 og 70 meter. Torskane viste ikkje på loddet. Med ein gong med fekk reiskapen i sjøen, hogg det til, fortel Einar som fiska med ei lita pilkestang. Han hadde sitt svare strev med å få dei svære fiskane opp i båten. Han mista både fleire pilkar og svære fiskar.

Tidlegare har Einar vore litt tvilande til fiskehistoriane til Gustav. Derfor gleda han seg til fisketuren. Nå ville han få sjå om barndomskameraten var litt romsleg i pratet når han snakka om fiskeriene sine.

- Eg er ingen tvilar lenger. Dette er det mest fantastiske eg har vore med på, seier Einar etterpå.

Vel tilbake i Vikevåg sørgde dei for å få vega fangsten. Den største torsken var 17, 5 kilo. Totalt drog dei  opp 13 fiskar. Åtte av torskane var over 10 kilo. Rogna på den største fisken fylte ei plastikkbøtta. Det var rogn i dei fleste.

- Då me hadde fått 13 fiskar, gadd me ikkje meir. Du må forresten ikkje skriva kor me fekk dei henne, seier Gustav Tveit.

- Nei. Eg skriv at fisket føregjekk ein stad i Rogaland, svarar eg.

Einar Helland og Gustav Tveit var kjende som rektige rampungar då dei gjekk på skulen. Godt å sjå at dei utvikla seg til gagns menneske og godslege gubbar.

Signe helga!

Her sit Gustav Tveit med resultatet etter eit par-tre timars fiske nord for Rennesøy. (Foto: Einar Helland)